Zaraz po wkroczeniu do Złoczowa, nieopodal Tarnopola, Niemców i wszczęciu przez nich antyżydowskiej przemocy Aleksander Lewicki zaczął pomagać swoim żydowskim przyjaciołom. Pomagała mu w tym wnuczka, Jarosława, która nie wzbudzała podejrzeń patrolujących miasto Ukraińców. Początkowo dostarczał im żywność i środki medyczne. Po utworzeniu zamkniętego getta, z udziałem matki Jarosławy, Katarzyny, Aleksander kontynuował akcję pomocy. Po likwidacji getta Lewicki przechowywał u siebie dwie żydowskie dziewczynki oraz pomagał grupie 25 uciekinierów, którzy ukrywali się w oddalonym o 2 km zrujnowanym budynku. Wszyscy wojnę przetrwali. Większość wyjechała do USA, część do Izraela.
Aleksander Lewicki wraz z córką Katarzyną i wnuczką Jarosławą, został uhonorowany tytułem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata w roku 1989.