W czerwcu 1943 roku podczas ostatecznej likwidacji getta w Zbarażu, mieście nieopodal Tarnopola, w pobliskim lesie skryło się troje dzieci: Ludmiła Sonnenschein wraz z siostrą Rozalią i bratem Szmulem. Pewnego dnia, gdy siostry poszły szukać żywności ich brat został zabity przez grupę ukraińskich nacjonalistów. Uciekając w panice trafiły na Marię Zalwowską, która zaopiekowała się nimi i donosiła im jedzenie do nowej kryjówki, którą znalazły na polu pszenicy. Podczas żniw nie mogły tak już jednak pozostać. Wówczas Maria zabrała je do siebie do domu, gdzie mieszkał także jej syn z żoną i dzieckiem. Pomimo, iż Polakom także groziła śmierć z rąk antypolsko nastawionych Ukraińców opiekowano się dziewczynkami aż do marca 1944 roku gdy Niemcy zostali wyparci z tych terenów.
Maria Zalwowska została uhonorowana tytułem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata w roku 1997.
Rozalia Bułkowska mieszkała we wsi niedaleko Zbaraża. Ukrywała ona na strychu swego domu małżeństwo Biberstein z dwiema córkami oraz kobietę z synem. Po wojnie ocaleni wyjechali do Izraela.
Bułkowska otrzymała tytuł Sprawiedliwej w 1966 r.